นายอยู่กับใคร
ช่างเถอะ ฉันขอโทษ
วันนี้เธอทำอะไรบ้าง
รอนาย
ขอโทษนะ
ฉันกลับดึก
ทำอะไรน่ะ
ฉันจะ...
ไปแล้ว
- ห้ะ - ฉัน...
จะไม่มาที่นี่แล้ว
หมายความว่าไง
ฉัน...
ไม่เป็นไรแล้ว
เราเลิกกันเหอะ
แล้ว...
ที่ผ่านมาเธอมาอยู่ที่นี่ทำไม
ฉันหวังว่า...
นายจะกอดฉันเป็นครั้งสุดท้าย
งั้นเหรอ
พอใจรึยัง
อืม
ขอบคุณนะ
หยุดเถอะ พอก็คือพอ
- ฉันขอโทษ - ไม่ ทุกอย่างมันเลวร้าย
ฉันก็เลยจะหยุด
ฉันไปแล้วนะ
คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่
ทำไมต้องทำตามใจตัวเอง จนถึงวินาทีสุดท้ายด้วย
เธอสร้างปัญหาให้ฉันเยอะมาก
ทำให้การเลิกกันเป็นเรื่องยาก
แล้วก็กลับมาทำให้มันยากอีก
หลังจากที่อดทนอยู่ด้วยกันมา
เธอก็เลือกที่จะหยุดแล้วเหรอ
ทำไมต้องทำตามใจตัวเองตลอดเลย ทำไมวะ
- ฉันขอโทษ - ขอโทษเรื่องอะไร
บอกมา ทำไม
เธอขอโทษ แต่ก็ยังทำเรื่องที่ ต้องกลับมาขอโทษกันอีก
ทุกทีเลย
ฉันเป็นตัวตลกเหรอ
ฉันเกลียดเวลานายตะคอก
ฉันคงทำให้นายเป็นงี้สินะ
ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นตัวตลก
ขอโทษนะ
ตอนแรกที่เราตกหลุมรักกัน
ที่จริงมันเป็นเพราะ เราไม่รู้จักอีกฝ่ายดี
ต่างฝ่ายต่างก็มีทั้งด้านดีและด้านไม่ดีซ่อนอยู่
แต่ก็ยากที่จะมีด้านดีมากกว่าด้านไม่ดี
อีกอย่าง ด้านร้ายดูจะน่าดึงดูดกว่า
ความจริงคือ มันเด่นกว่า
เราก็เลยต้องรู้สึกผิดหวัง
ประนีประนอม ล้มเหลว ประนีประนอม ล้มเหลว
กระบวนการล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง
การทำความรู้จักอีกฝ่าย คงเป็นเหมือนความแปรปรวนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
สุดท้ายแล้วความรักคือสงครามความแปรปรวน
เหมือนกันกับละคร
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเหลือแค่สองตอนเอง
ไม่เหลืออะไรให้ดูแล้ว
เรื่อง "มาย คันทรี" ฉายหลังเรื่องนี้รึเปล่า
ใช่ ถูกต้อง
ค่อยยังชั่วหน่อย
ทำไมมีแค่ 16 ตอนเอง
น่าจะมีตอนเพิ่ม
นี่ ไม่คิดถึงคนเขียนบทบ้างเหรอ
ถ้าหนึ่งตอนเขียนบทไป 35 หน้า 16 ตอนก็จะเป็น 560 หน้าเลยนะ
เกิน 600 หน้าไปอีกมั้ง รวมเรื่องย่อกับแผนเสนอละคร
ถ้ารวมเวลาตอนแก้ไปด้วย มันก็จะยิ่งยาวไปกว่านี้อีก
เคยเจ็บข้อเพราะทำงานเยอะเกินไปมั้ย
พี่โกรธทำไมเนี่ย
ไม่รู้
มันเป็นแบบนั้นเอง
บ่ายวันนี้ นักแสดงสาวจองจียอน ผลัดตกจากม้าตอนซ้อม
เธอบาดเจ็บสาหัส รวมถึงขาหักด้วย
เอเจนซี่กล่าวว่า เธอผลัดตกจากม้าตอนซ้อม
เพื่อเตรียมถ่ายฉากขี่ม้าในละคร
เธอจำเป็นต้องใส่เฝือกเป็นเวลาหนึ่งเดือน
ละครเรื่องดังกล่าวมีกำหนดฉาย ช่องเอ็นเจบีซี ละครเรื่องใหม่ของจองฮเยจอง
- จะเป็นยังไงต่อ - มีกำหนดถ่ายละครในอาทิตย์หน้า
จึงทำให้ต้องเลื่อนวันกำหนดออกไปก่อน
- เนื่องจากอุบัติเหตุอันไม่คาดคิด - แล้วเรื่องเวลาล่ะ
สถานีโทรทัศน์ได้ประกาศ เลื่อนวันกำหนดฉายออกไปก่อนค่ะ
นี่
มานั่งทำหน้าแบบนี้ได้ยังไง
ไม่ให้ผมทำหน้างี้แล้วต้องทำหน้ายังไง
- ผมทำนางเอกขาหัก - ล้อเล่นรึเปล่า
ไม่ใช่ความผิดนายนี่
ผู้กำกับต้องเป็นคนรับผิดชอบ แต่มันไม่ใช่ความผิดนาย
ห้ะ ฟังดูย้อนแยงนะ
มันก็เป็นอย่างงั้นแหละ ผู้กำกับมันจะไม่ปกติ
นักแสดงและทีมงานในกอง จะโฟกัสที่สีหน้านาย
เพราะนายเป็นผู้กำกับ พวกเขาก็จะโฟกัสที่สีหน้า คำพูด
พวกเขาจะมองแค่หน้ากับปาก
ถ้านายหลับ
พวกนั้นก็หลับได้เหมือนกัน แต่ถ้าทำหน้าเหมือนคนสิ้นหวัง
นายก็จะทำให้ทุกคนกลายเป็นพวกขี้แพ้
เป็นผู้กำกับได้ไงไม่รู้
หืม
มาหาผมหน่อย
พูดเรื่องอะไรเนี่ย
หมายความว่าไง
เราแค่สลับเวลาออกอากาศ ละครคุณกับฮวานดง
เลื่อนให้เร็วขึ้นสองเดือนได้ไง
ผมเพิ่งได้นักแสดงกับทีมงาน ฉากก็ยังไม่เสร็จดี
เราจะเริ่มถ่ายได้ยังไง
เริ่มถ่ายฉากข้างนอกก่อนก็ได้นี่
เรายังเตรียมกันไม่เสร็จเลย
- เตรียมไปถ่ายไปสิ - ผมจะทำงั้นได้ไง
จะให้เราทำไงได้ นางเอกเรื่องนั้น บาดเจ็บ ถ่ายไม่ได้อยู่แล้ว
ได้ยินว่าเธอแคสต์นักแสดงแล้วนี่ ให้ถ่ายคนอื่นไปก่อนก็ได้
ต่อให้ได้แคสต์มาแล้ว คงต้องใช้เวลาสักพักกว่านางเอกจะเดินได้
อีกอย่าง นางเอกนี่เล่นเกือบทุกซีนเลย ข้อจำกัดเยอะน่ะ
แล้วข้อจำกัดของเราล่ะ
ถ้าเราเริ่มถ่ายตอนนี้ มันแทบจะเหมือนฉายสดแล้ว
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำแบบนี้ ไม่เอาน่า
มันไม่เหมือนกัน คุณจะไม่เอาตามชั่วโมงทำงานเหรอ
ในเมื่อเราก็ทำงานเหมือนมนุษย์ทั่วไปแล้ว
แล้วยังไง จะมาเปลี่ยนกฎตอนนี้เหรอ
จะให้เราประท้วงเรียกร้องให้ทำงาน 100 ชั่วโมงแบบนั้นเหรอ
อย่าปอดแหกเลยน่า
ไม่รู้เหรอว่าใครกันแน่ ที่เป็นคนพูดเรื่องน่ากลัวพวกนี้
ผมก็ไม่รู้ เบื้องบนเขาว่ามาแบบนี้
คนมีประสบการณ์อย่างคุณ ควรลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง
คุณดูถูกผมเพราะเรตติงละครผมไม่ดี
- ผมไม่ได้ตั้งใจ - แค่นั้นเนี่ยนะ
ช่างเถอะ เป็นไปไม่ได้หรอกนะ ผมทำไม่ได้
คุณพูดว่า "ผมทำไม่ได้"
แต่เดี๋ยวคุณก็จะเริ่มทำงาน เพราะคุณอยู่ในองค์กรนี้
พนันมั้ย
มาดูกันว่าคุณจะเริ่มทำงานรึเปล่า
โอ๊ย
แม่งเอ๊ย
หน้านายไม่ได้ดูสิ้นหวังเลย
เหมือนศพชัดๆ
ทีมงานกับนักแสดงทุกคนจะมองหน้านาย
แล้วก็รู้สึกเหมือนจะตาย
ความผิดนายคนเดียวเลย นางเอกนายขาหัก เรื่องนี้เป็นเพราะนาย
ถ้าอยากให้นักแสดงขี่ม้า นายก็ซื้อม้าปลอมมาสิ!
ให้เธอขี่ม้าจริงๆ ได้ยังไง ผู้กำกับที่ไหนทำแบบนั้น
เหม่ออะไรอยู่อีก นายมันขี้แพ้ แม่งเอ๊ย
ทำไมต้องเขียนบทให้นางเอก ขี่ม้าเป็นงานอดิเรกด้วย
น่าจะเขียนเป็นเด็ดดอกไม้ ไม่ก็ตัดหญ้าอะไรแบบนี้
ถ้ายังไงก็ต้องมีคนเจ็บตัว
ตัดหญ้าก็ไม่ปลอดภัยหรอก
คุณไม่เคยติดเชื้อซูซูกามูชิ ใช่มั้ย
เขียนบทละครให้เสร็จ
ก่อนที่มันจะฉายก็คงไม่แย่มั้ง
ฉันชินกับการแก้งาน หลังเห็นคอมเมนต์จากคนดูแล้ว
- บทคุณไปถึงไหนแล้ว - ฉันยังมีเวลา
- คุณไปเยี่ยมจียอนมารึยัง - ไปมาแล้วสิ
แล้วไอ้โซนั่นล่ะ
คุณโซ...
เขาทำไม
หืม อะไร
พูดเรื่องละครอยู่ดีๆ ทำไมเปลี่ยนเรื่องแล้วล่ะ
ก็ช่วงนี้เขา...
ไปดื่มกับคุณนี่
แล้วยังไง
ฉันว่าก็ดีที่ฉันมีเวลาเพิ่ม
ทำไมถึงยังไปดื่มกับผู้ชายแบบนั้นอยู่...
ในเมื่อคุณทำงานสำคัญขนาดนี้
เขาเป็นคนแบบไหนกัน
คุณชอบ...
- ผู้ชายแบบนั้นเหรอ - ก็ชอบนะ!
ชอบมันตรงไหน
ทำไมต้องโกรธด้วย
ฉันชอบเพราะเขาดูแลฉันดี
ดูแลดีเหรอ
เขาก็ดีกับทุกคนนั่นแหละ
มันเป็นหน้าที่ที่เขาต้องทำ
เขาต้องดีกับนักเขียน ผู้กำกับ คุณรู้บ้างรึเปล่า
- ฉันรู้! - รู้เหรอ
เพราะคุณรู้เนี่ยนะ
คุณยังชอบอยู่ ต่อให้รู้ว่าเขาทำไปเพราะหน้าที่เหรอ
เพราะคุณเป็นนักเขียนชื่อดังไง
ชีวิตคงง่ายขึ้นเพราะทุกคน ดูแลคุณดีว่างั้นสิ
คุณยังไม่แก่พอ...
จะดูคนออกอีกเหรอ
ชอบมากใช่มั้ยที่เขาทำแบบนั้น
คุณก็ควรทำกับฉันดีๆ บ้างสิ
ตีความยังไงดี
ถ้าคุณซงบอกชอบก่อน
มันก็จะเป็นการทะเลาะกันธรรมดาๆ
แต่ถ้าคุณจองบอกชอบก่อน มันก็จะกลายเป็นความรัก
เหมือนคู่รักทะเลาะกัน
เวลาที่ผู้หญิงรู้สึกอับอาย
แล้วผู้ชายก็จะตามมากอด
แล้วก็ซบอกกัน
แสร้งทำเป็นบอบบาง กอดเขาแน่น
โธ่เอ๊ย
พูดกับผู้กำกับหนังแบบนั้นได้ไงวะ
บ้าอะไรเนี่ย
แม่งเอ๊ย
เอาตรงๆ เลยเหรอครับ
พูดถึงโซมิน แล้วก็ความรู้สึกเวลาทำงานกับเธอ
ค่อยๆ บอกเรานะว่ารู้สึกยังไง
- พูดตรงๆ เหรอ - ใช่ พูดตรงๆ
มันน่ารำคาญครับ
ไม่รู้มีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นรึเปล่า
เธอชอบโกรธเวลาอยู่บนรถ ผมรู้สึกได้นะ
มันน่ารำคาญจริงๆ
พูดตรงขนาดนี้ได้ยังไง
ก็คุณบอก...
เดี๋ยวนะ คุณถ่ายไปทำสารคดีเหรอ
คิดว่าผมถ่ายเก็บไว้ดูเองรึไง
ตายแล้ว ผมขอโทษจริงๆ นะ ช่วยลบทีเถอะ
ดูซีเรียสจัง
เปิดกองเร็วขึ้นกว่าที่คิดไว้
ฉันว่านั่นไม่ใช่เหตุผลหรอกมั้ง
มีปัญหากับสคริปต์เหรอ
กับมินจุน
เขาดูมีความสุข เวลาอยู่กับนักแสดงหญิงที่บริษัท
มีเรื่องอะไร เสียงเธอดูขึงขัง
แต่ดูไม่น่าเป็นงั้นเลยนะ
ไอ้บ้านี่
ใช่ครับ เอเจนซี่คิดว่า แทนที่จะใช้ความนิยมจากตัวละคร
- ซอนจู ชื่อเสียงของคุณ... - ซอนจูเหรอ
ซอนจู
ครับ ใช่
แต่นั่นเรื่องงานนะ
ใครมันจะชมว่าผู้หญิงสวย แถมเป็นตอนทำงานอีกต่างหาก
ครับ ผมอ่านสคริปต์แล้ว
มันเหมาะกับคุณมากเลย คุณซอนจู
ในเมื่อคุณก็เรียนเอกการเต้นมา คุณคงไม่ต้องซ้อมเพิ่ม
คุณออกกำลังกายสม่ำเสมอ ตัวคุณก็จะอ่อน
ครับ ใช่
- ไม่เป็นไรเลย - คุยกันสนิทเชียวนะ
- ผมอยู่ข้างๆ คุณแน่นอนครับ - ข้างเธอเหรอ
ถ้าให้ผมเลือกระหว่างละครกับหนัง
ผมว่าเลือกหนังดีกว่านะ
บริษัทให้ความสำคัญคุณ เป็นอันดับหนึ่ง ยังไงก็ยังมีเวลาคิด
คุณไม่ต้องรีบนะ
ทำไมเสียงดูไม่มั่นใจเลยล่ะครับ คุณทำได้ดีออก
มีคนเสนองานให้ตั้งสองงาน
คุณยังมีเวลาคิดจนถึงสุดสัปดาห์
นี่
คิดให้ดีๆ นะครับ
ผมต้องพูดซ้ำอีกกี่รอบ
แล้วมันสำคัญถึงต้องโทรมากลางดึกเลยรึไง
ไม่ใช่เรื่องด้วยซ้ำ
เรียกตัวเองว่านักแสดงเหรอ
อย่าโทรมาตอนกลางคืนอีก
วางเลย
เธอโกรธเพราะแบบนั้นเหรอ
เห็นๆ อยู่ว่าเขาแคร์เธอ มากกว่าแค่เรื่องงาน
ฉันอาจไม่รู้จักเขาดีพอ แต่มินจุนเป็นคนเชื่อใจได้นี่
เขาทำไปโดยไม่ตั้งใจน่ะ
ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมหรอก
ฉันจะไปจับยัยนั่นมาฆ่า
ไปลงกับผู้หญิงทำไม ถ้ามินจุนเป็นฝ่ายอ่อย
อย่ามาหาเหตุผลกับฉันเลย
น่ารำคาญจริงๆ ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้น
เอเจนซี่นั้นต้องมีนักแสดงหญิงอยู่แล้ว
ฉันต้องเรียกเขากลับมามั้ย
หรือตอนนี้อยู่ด้วยกันแล้ว
[มินจุน]
[เทพบุตรประธานคิมส่งรูปให้คุณ]
[เทพบุตรประธานคิม]
ลบเดี๋ยวนี้เลย
อะไรเนี่ย
คุณทำอะไรของคุณ
- ลบเลย - คุณทำอะไรของคุณ
บอกให้ลบไง
ฉันถามว่าคุณทำอะไร
ผมจะส่งไปให้หลาน
เธอชื่ออึนจองเหมือนกัน
ลบไปเลยนะ
เลิกมาสั่งฉันได้แล้ว
ฉันลบไปแล้ว
ไม่ ไม่จริง
ฉันขอให้ส่งมาให้รึไง
เพราะคุณชื่ออีอึนจองไง ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ
ลบไปแล้วไง
ไม่ คุณยังไม่ลบ
ทำบ้าอะไรเนี่ย
มีอะไรเหรอ
ไม่มีอะไร เรื่องงานน่ะ
เดี๋ยวนะ
ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ
โซมินอยู่หน้าฉันนี่ ให้ฉันเอาให้เธอดูมั้ย
ไม่เอา
ลองพูดจาดีๆ ดูสิ
ช่วยลบรูปให้หน่อยนะครับ
ไหนลองพูดขอบคุณสิ
ขอบคุณครับ
ต่อจากนี้พูดจาเพราะๆ แบบนี้นะ
ครับ คุณลบไปแล้วใช่มั้ย
ส่งต่อเลยดีมั้ยนะ
ผมขอโทษ
- ดูสนุกกับงานจังนะ - ใช่
ผู้กำกับที่ชอบตะโกน
โห เขาหลุดไปแล้วเหรอ
อะไรเนี่ย
เมายารึเปล่า
เดี๋ยวนะ ทำไมเขาส่งรูปพวกนี้ให้เธอ
เขาส่งผิดน่ะ จริงๆ จะส่งไปให้หลาน
หลานเขาชื่ออีอึนจอง
แต่ก็ยังแปลว่า ชื่อเธออยู่อันดับต้นๆ เลยน่ะสิ
ใช่ เพราะมีนัดคุยงานกันน่ะ
อ้อ
ส่งรูปให้ฉันทีสิ
เขาบ้าไปแล้วแน่ๆ
คนแบบนี้เนี่ยนะจะแลบลิ้น ถ่ายรูปชูสองนิ้ว
เหมือนเขาจะรักเด็กนะ
บริจาคเงินให้เด็กหมดเลย
คิดว่าการซื้อข้าวกินมันเปลือง ก็เลยไปกินที่บ้านเด็กกำพร้า
ฉันรู้ เขาน่ะเพี้ยน
ใช่ เพี้ยนแต่ก็นิสัยดีนะ...
ไม่สิ เพี้ยนแต่ใจดี
ไม่ใช่สิ แค่เพี้ยนก็พอ
รีบส่งรูปมาเร็ว ฉันจะได้เอาไปล้อ
ไม่ ฉันมีเครื่องมือต่อรองแล้ว
สัมภาษณ์เสร็จเมื่อไหร่ ไว้จะส่งให้นะ
นึกว่าเสร็จแล้วซะอีก
เอามาใช้งานไม่ได้เลย เขาตอบสั้นเกินไป
งั้นก็รีบๆ ไปคุยให้เสร็จซะ
ตะโกนใส่ฉันเมื่อไหร่ ฉันเอารูปไปขู่แน่
โอเค
คุณเขียนได้อีกกี่ตอน
จะเสร็จประมาณ 10 ตอนก่อนเริ่มถ่ายค่ะ
พูดตรงๆ ว่าเรามีเวลามากกว่าที่คิด น่าจะไม่มีปัญหา
ฉันแค่ห่วงตอนถ่าย
ผมจะไม่ทำงานชุ่ยๆ แค่เพราะเรารีบ
ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยนะ
คุณห่วงแค่บทก็พอ
ฝั่งผมสบายมาก
ความเชื่อใจเกิดขึ้นได้ โดยไม่ต้องขอ
ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น แต่มันมีตัวแปรอื่นอยู่นี่
คุณพูดแบบนั้นตอนพรีเซนต์งาน
นั่นแหละเรื่องที่ผมห่วย
ยังห่วยอยู่เหมือนเดิม
ฉันว่าเราต้องไปประชุมกันแล้วค่ะ
ไปกันเถอะ
แจฮุน คุณไปก่อนเลยนะ
ฉันจะคุยกับคุณอิมเรื่องสคริปต์ก่อน
ได้
- คุณอิมโอเคใช่มั้ยนะ - แน่นอนค่ะ
- ไปครับผู้กำกับ - ไปเถอะ
- เดี๋ยวเจอกันนะ - เดี๋ยวเจอกัน
- สวัสดีครับ - เดี๋ยวเจอกันค่ะ
ผู้ช่วยผู้กำกับจะมาทำงานกับเราวันพรุ่งนี้
ฉันมีเรื่องจะขอผู้ช่วยนักเขียนค่ะ
ดูจากที่เรากำลังรีบ ฉันเช็กสคริปต์ทั้งหมดแล้ว
เดี๋ยวตอนทวนสคริปต์ ฉันจะพูดอีกที
แต่...
ถ้าเราตัดไป ละครมันจะไม่สมบูรณ์นะ
ฉันเคยลองมาแล้ว
เราพูด "ไอ้ชาติหมา" ได้ไม่ใช่เหรอ
- ไปพูดกับคนอื่นไม่ได้นะ - แล้วถ้าพูดคนเดียวล่ะ
พูดได้ แต่ไม่ใช่พูดบ่อยๆ ค่ะ
ไอ้เลว ไอ้โง่ ไอ้เฮงซวย!
จะให้ฉันใช้คำพวกนั้นเหรอ
นี่เป็นแค่ขั้นตอนที่ทำให้โลก เป็นที่ที่น่าอยู่มากขึ้น
ไม่เห็นเด็กสมัยนี้ด่ากันเหรอ
ไม่เห็นในทีวีก็จริง แต่พวกนั้นเลวร้ายกว่าผู้ใหญ่อีกนะ
ไม่มีใครด่าออกทีวี แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรสักหน่อย
งั้นใช้โอกาสนี้พูดคำหยาบแรงๆ ไปเลย
เหมือนปฏิวัติไปเลย แบบนี้ก็ไม่ช่วยให้เลิกพูดคำหยาบหรอก
บางทีก็ดูเหมือนว่า โลกจะกลายเป็นที่ที่น่าอยู่มากขึ้น
ใช่ ให้พวกเขาดูทีวีเถอะ
โลกจะได้น่าอยู่มากขึ้น
จะได้ด่ากันแค่ในทีวี
คือ...
ฉันไม่ได้อะไรหรอก
ไปหาคนมาเห็นด้วยกับคุณ
แล้วไปประท้วงที่เคซีซี ทำเนียบ รัฐสภาอะไรแบบนี้
ไปเดินขบวนตามสถานที่พวกนี้
หรือไม่ก็ไปร้องเรียน ในบอร์ดทำเนียบรัฐบาลก็ได้
แบบนั้นจะเร็วกว่า
ถ้าฉันยื่นคำร้องให้ พูดคำด่าออกอากาศได้
แล้วถ้ามันกลายเป็นปัญหาสังคม จะมีกี่คนที่เห็นด้วยกัน
เดี๋ยวก็จะมีการยื่นคำร้องอีก
ขอให้นักเขียนอิมจินจูลาออกจากการทำงาน
ถ้ามีคนสนับสนุนมากกว่า 20,000 คน
รัฐบาลก็จะตอบสนอง
ฉันก็จะถูกบังคับให้ลาออก
รู้สึกอยากลองดูยังไงไม่รู้
ละครจะเริ่มถ่ายแล้ว เลิกคิดอะไรน่ากลัวๆ ดีกว่า
แล้วตารางเราก็แน่นมาก
เราจะขอบคุณมาก ถ้าคุณเขียนบทให้เสร็จทันวันกำหนด
เราจะได้ทำงานกันอย่างสบายใจ
จะว่าไป นี่เป็นสินค้าไทอินที่เราได้มา
ช่วยดูว่าคุณโอเคมั้ย ถ้าจะใส่สินค้าพวกนี้ลงไปในสคริปต์ด้วย
ฉันเชื่อว่าคุณจะทำได้ ฉันจะตั้งตารอคอยนะคะ
ไม่อะ
- คุณอิม - ไม่ได้
เราเป็นเพื่อนกันแบบไหนกัน
ก็เหมือนเพื่อนทั่วๆ ไป
ก็ยังเป็นเพื่อน หวังว่าจะทำสำเร็จนะคะ
น่ารักจริงๆ เลย
- ยัยนี่ - ฉันพึ่งเธออยู่น้า
ผู้กำกับจุน โจ มุนซู คอนเฟิร์มเป็นผู้กำกับฝ่ายดนตรีแล้วค่ะ
เรายังไม่ได้คุยเรื่องข้อตกลงกัน ฉันกำลังไปที่แพลนดี
เดี๋ยวจะสรุปสัญญา หัวหน้าทีมงานภายในสัปดาห์นี้นะคะ
ค่ะ
ค่ะ สวัสดี
[พ่ออินกุก]
ฮัลโหล
ต้องการอะไร
อาทิตย์นี้อินกุกไม่ว่างหรอก
นายชอบไม่วางแผนก่อน
เรายุ่งอยู่
ห้ะ
ยิ่งพอเรายุ่ง ฉันก็เขียนงานไม่ออกเลย
ใช่ รู้สึกแบบนั้นเลย
ฟังแล้วไม่ชอบยังไงไม่รู้ ฟังดูธรรมดามากๆ
คงจะได้เริ่มต้นแล้วจริงๆ เธอไม่ตื่นเต้นเหรอ
ฉันเก็บความรู้สึกเก่งใช่มั้ยล่ะ
ใช่ เก่งมาก
ฉันเอาแต่นึกถึงคุณจอง
"ถ้าเจอเรื่องแบบนี้ ฉันควรทำยังไง เป็นคุณจอง เธอจะทำยังไง"
"เธอจะรับมือกับมันยังไง"
หล่อนอาจจะน่ารำคาญ แต่ที่บ่นๆ ด่าๆ เราก็มีประโยชน์นะ
จริง
ลองคิดดูนะ
คิดดู
เวลาเราเขียนแล้วมันดูโอเคดี เราก็จะเขียนต่อไปเรื่อยๆ
แต่พอมาอ่านแล้วมันกลับธรรมดา
ถ้ารู้สึกดี แปลว่าสายตา กับสติเธอนั่นแหละที่เป็นปัญหา
เธอไม่ได้พิเศษ เธอเป็นคนธรรมดา พระเจ้ากำหนดมาแล้ว
อย่าหลุดเชียวนะ เธอคิดผิดแล้ว
แล้วเธอควรทำยังไง
งั้นก็ต้องแก้ ทุกอย่างจะดีขึ้นเมื่อแก้งาน
ถ้าแก้แล้วยังแปลกอยู่ แปลว่าเธอเป็นนักเขียนไม่ได้
เธอไม่ได้เกิดมาเป็นนักเขียน ล้มเลิกความคิดซะ
งั้นตอนนี้สิ่งที่เราต้องการคืออะไร
ความสามารถส่วนตัวของนักเขียน
เรื่องนั้นไม่ต้องพูดก็ได้
คิดว่าฉันพูดโดยมองแค่มุมเดียวเหรอ
การยอมแพ้เมื่อเห็นสมควร
เธอต้องใช้เวลา
เวลาในการเขียนใหม่
แล้วต้องทำยังไงถึงจะมีเวลาเพิ่ม
- ต้องขยัน - อะไรอีก
อะไรอีก
ยากจัง
- กึ๋น - กึ๋นเหรอ
อย่าให้ใคร แม้แต่ผู้กำกับ มาข่มขู่เธอได้
ยังไงพวกนั้นก็ร้อนรนอยู่แล้ว
ถ้าเธอมีเวลาร้อนรน ก็ใช้เวลาช่วงนั้นมาแก้บทใหม่ซะ
แต่มีอะไรต้องบอกฉันนะ
ฉันต้องแก้บท
เราเชื่อผู้กำกับเถอะ
- เขาเป็นผู้กำกับเรา - โอเค
เราแก้ไขผังพื้นที่ตามที่ขอแล้วครับ
ขอให้คุณยืนยันภายในวันนี้ เพื่อที่เราจะได้ทำงานเสร็จทันนะครับ
นั่นบ้านจูยอนเหรอ
ผมอยากเห็นทางเข้าหน้าห้องรับแขกแบบชัดๆ
ชัดแค่ไหนครับ
แค่ไหนเหรอ บ้านก็ไม่ได้หลังใหญ่ขนาดนั้นนะ
ขอแค่มองเห็นชัดก็พอ
ห้องนั่งเล่นแบบชัดๆ...
โอเค ชัดๆ
ผู้กำกับครับ นี่เป็นลิสต์ฉากที่ต้องใช้รถ
เราจะถ่ายบนรถลากหรือถ่ายในกองดี
- ถ้ามีพูดให้ถ่ายในกอง - มีฉากพูดเยอะเลยครับ
- วันอากาศร้อนก็ถ่ายในกอง - ตอนนี้หน้าร้อนครับ
- ถ่ายในกอง - อ้อครับ
ละครต้องถ่ายในกอง
ถ่ายกอง
นี่เป็นคอนเซปต์ชุดของจูยอนกับชินแอ ที่สไตลิสต์ส่งมาค่ะ
ผมขอแบบธรรมชาติ ไม่เอาลิเก
ไม่ลิเก ขอแบบธรรมชาติ ได้ค่ะ
นี่เป็นทรงผม คุณคิดว่าไงคะ
ไม่เอาเว่อวัง ขอธรรมชาติ
ไม่เว่อ ขอธรรมชาติ ได้ค่ะ
เราจะถ่ายฉาก 24 กับ 25 ของตอนที่หนึ่งในวันเดียวกันใช่มั้ยครับ
- ใช่ วันเดียวกัน - แล้วฉาก 34 กับ 35 ล่ะครับ
- คนละวัน - คนละวัน
ผมขอไปห้องน้ำนะ
คนต่อไป
เราจะใช้ดอกไม้อะไรตอนถ่ายฉาก 40 ของตอนแรกครับ
- ดอกไม้สวยๆ - เยอะแค่ไหนครับ
- เอาแค่พอดีก็พอ - ห่อกระดาษหรือพลาสติกครับ
ยากแล้ว
- จะให้ชินแอใส่วิกแบบไหนแปลงโฉมดีคะ - ตัวขวา
แบบรอยสักของหลังคยองแจ เอาเป็นแบบไหนดีคะ
ผมอยากได้แบบทันสมัยหน่อย ขนาดสองนิ้ว
แต่พอเห็นลายแก๊งยากูซ่า ผมก็เริ่มลังเล
งั้นเอาแบบกลางๆ แล้วกัน
ตอนเที่ยงเราสั่งอะไรมากินดีคะ
คุณอยากกินอะไร
พูดถึงคำสบถในฉาก 33 ของตอนที่สอง
เราจะแก้บทหรือใช้เสียงเซนเซอร์คะ
- ปิดเสียงไป - ยังไงคะ
แบบที่ตัวละครพูดคำหยาบอยู่
แต่คนตรวจสอบดูแล้วสับสนได้
ผมจะทำให้พวกเขาสับสน จนถึงตอนสุดท้ายไปเลยว่าจะขึ้นเตือนมั้ย
ฉากที่หกของตอนสาม ดงอูซิ่งรถกี่เลนครับ
6 เลน
เกรงว่าเราจะไม่ได้รับอนุญาต ให้ทำถึงขนาดนั้น
- ห้าเลน - ไม่ได้เหมือนกันครับ
สี่เลน
- สามเลน - ครับ
ดอกไม้สวยๆ ที่คุณบอก
อยากได้ดอกไม้อะไรครับ
แล้วที่บอกว่าพอดี
คือจำนวนเท่าไหร่ครับ...
ผมจะให้ห่อกระดาษมา
อยากกินอะไรเป็นมื้อเย็นคะ
อะไรก็ได้ที่คุณอยากกิน
[ห้องแชท]
- ซูฮี - หืม
- มีบางอย่างแปลกๆ - อะไรแปลกอีก
- ฉันตัดสินใจเขียนบทวันละห้าหน้า - อืม
ถ้าตอนนึงมี 40 หน้า
- แปดวันก็เขียนได้แปดตอน - ใช่
แต่หลังจาก 15 วันแล้ว ทำไมมันถึงยังไม่เสร็จ
เพราะเธอไม่ได้ทำตามที่วางไว้น่ะสิ
เข้าใจแล้ว
แต่ฉันนั่งมาสองสามชั่วโมงแล้วนะ ยังไม่เสร็จสักหน้าเลย
แค่คิดประโยคเดียว อย่างกับใช้เวลาเป็นวัน
เพราะเธอเอาแต่คิดไง
ตายแล้ว หกโมงพอดี ฉันต้องกลับบ้าน
เธอยังเขียนไม่เสร็จห้าหน้า แต่จะกลับบ้านตรงเวลาเนี่ยนะ
ฉันตัดสินใจจะกลับบ้านตอนหกโมงทุกวัน
ทำไมถึงทำตามกฎตัวเองอย่างเดียวล่ะ
ฉันต้องทำให้ดีที่สุด บายนะ
หมายความว่าไงเนี่ย
ดูสิๆ
ทิ้งฉันไว้เพราะงานยุ่ง
เราต้องทำบัตร...
- ให้พนักงานสถานีโทรทัศน์ด้วยมั้ย - ทำสิ
- ต้องติดรูปด้วยมั้ยครับ - ติดสิ
รูปบัตรประชาชนเหรอครับ
ไม่งั้นจะใช้รูปครอบครัวเหรอ
บางคนก็ใช้รูปเซลฟี่...
เราพักกันห้านาทีดีมั้ย
- ดื่มกาแฟกันมั้ย - โอเค
- คิดว่าไง - ชอบนะ
- ฮัลโหล - อยากเจอบอมซูจัง
ปรากฎการณ์ที่น่าสนใจ
มันคงไม่เกิดขึ้นกับหัวใจคุณมาก่อนสินะ
ผมจะบ้าอยู่แล้ว ไม่ได้ยินเหรอว่าเสียงผมกังวลแค่ไหน
ไม่เห็นเป็นอะไรเลย
ผมมือสั่นเพราะขาดน้ำตาลตอนเช้า
ตอนนี้สั่นเพราะไม่ได้เจอจินจู
สั่นจนเป็นเรื้อรังแล้ว
แต่จะทำไงได้ล่ะ ผมต้องทำงาน นี่งานของเรานะ
อย่ามาพูดกลบเกลื่อนหน่อยเลย
คุณพูดแบบนั้นทุกที
โอเค ประชุมต่อเถอะค่ะ
โอเค กินข้าวให้อร่อยนะ
กินของดีๆ ล่ะ
นักตดในตำนาน
คุณได้เป็นคนในตำนานเลยนะ
ครับ
ทานเป็นมื้อเย็นไปเลย
ได้ เดี๋ยวผมโทรหานะ
หัวเราะได้นะ
เป็นอะไรไป
ทำไมเอาแต่จ้องผม
เขาไม่คิดถึงนี่หรอกเหรอ
เป็นไปได้เหรอ
ก็ได้ งั้นฉันจะเข้าหาแบบแมนๆ
บอกแล้วว่าอย่ามาหาที่ออฟฟิศ
คุณฮวัง...
ฉันคงไม่บุกมาเองหรอก
ยังไม่รู้จักฉันดีอีกเหรอ
ทำไมต้องรู้จักด้วย
ฉันรู้จักคาเฟ่ดีๆ แถวนี้
เหมือนกัน
เขาจะโดนใบสั่งมั้ยเนี่ย
ฉันอยู่นานไม่ได้ รีบๆ ว่ามา
ค่อยคุยตอนกาแฟฉันเย็นก็ได้นี่
ก็พูดมาเลย
ดูนี่สิ
นัดเจอกันเพื่อเอาบ้านให้ดูเนี่ยนะ
ฉันซื้อบ้านที่เกาะเจจู
ที่โซลฝุ่นละอองเล็กๆ เยอะเกินไป
เวลาคิดถึงอินกุกที่ต้องหายใจ แล้วก็เล่นอยู่ข้างนอกนี่
ฉันก็ไม่โอเคทุกที
นายจะเอาตัวอินกุกไปเหรอ
อยากตายใช่มั้ย ให้ฉันจัดการนายตรงนี้เลยมั้ย
เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ
ดูดี
ฉันจะพรากอินกุกไปจากเธอได้ยังไง
ฉัน...
เรา...
- ถ้าเราย้ายไปอยู่ด้วยกันล่ะ - อะไรนะ
ฉันรู้ว่าฉันจะแค่มาขอโทษ...
แล้วหวังให้เธอให้อภัย กับความผิดพลาดในอดีตของฉัน
ฉะนั้นต่อจากนี้
ฉันอยากชดใช้ความผิดให้เธอ
แต่แน่นอนว่าเธอต้องให้โอกาสฉันก่อน
ทำไมจู่ๆ ถึงมาทำแบบนี้
เปล่าหรอก ฉันคิดจะทำแบบนี้มานานแล้ว
ทำไมถึงมาคิดเรื่องนี้ล่ะ
ฉันไม่เชื่อใจนาย
มีอะไรก็พูดมาตรงๆ
ฉันจะได้ตัดสินใจว่าจะฟังหรือไม่ฟังนาย
โอเค ถ้าจะให้พูดตรงๆ
ฉัน...
ฉันป่วย
ควรไปรักษาตัวมั้ย
ฉันก็ยังไม่แน่ใจ
ว่าไงนะ
นายนี่มันเลวสุดๆ เลย
แค่เพราะนายป่วยเนี่ยนะ
หลังเกิดเรื่องทุกอย่าง
ฉันขอโทษ
ฉันมันน่าไม่อายใช่มั้ยล่ะ
อยากได้คนดูแลว่างั้น
ไม่ใช่แบบนั้น
ฉันมีเงินจ้างคนมาดูแล
ก็ได้ งั้นฟังนะ
นายป่วยเป็นอะไร จะตายรึเปล่า
คือ...
ทำไมต้องทำแบบนี้
ห้ะ
นายทำอะไรกับชีวิตฉัน
ฉันเคยไปทำอะไรให้นายนักหนา
ฉันจะไปรักษาตัว ฉันทำแบบนั้นได้
ฉันต้องเปลี่ยนการใช้ชีวิต เพื่อเลี่ยงโรคเยื่อจมูกอักเสบ
ยากที่จะหายสนิท
โรคเยื่อ...
- โรคเยื่อจมูกอักเสบ - ใช่
อาการแย่ลงเรื่อยๆ
ฉันใช้ทิชชู่ในห้องน้ำไม่ได้ เพราะฝุ่นเยอะเกินไป
ใช้ได้แค่ทิชชู่เช็ดหน้า
ค่าใช้จ่ายก็เยอะ
เริ่มจะคิดแล้วว่าเป็นเพราะฝุ่น
ฉันคุยกับคนแบบนายมานานเกินไป
ฉันผิดเอง ถูกแล้วล่ะ
ไปละนะ
เรายังคุยกันไม่เสร็จเลย
เป็นอะไรไป
ฉันพูดจริงๆ นะที่บอกว่า อยากกลับมาอยู่ด้วยกัน
ขอโทษครับ
ผมเป็นลูกน้องคุณฮวัง
ผมมีหน้าที่จัดการ สิ่งที่เธอทำไม่ไหว
ฟ้องผมได้นะ
ขอโทษครับ
ขอโทษนะ ผมเป็นห่วงเลยตามไป
ห่วงเรื่องอะไรล่ะ
ทุกอย่างที่ผิดปกติรอบตัวคุณ
คงจะถูกแบบที่บอก มันผิดปกติ
ขอโทษนะ
ผมไม่น่าลงไม้ลงมือกับพ่ออินกุกเลย
ไม่เป็นไรค่ะ
เขาเก่งเรื่องหลบหลีก วิ่งหนีอยู่แล้ว
ยากที่จะตบโดนหน้าเขา คุณทำได้ดีนะ
แต่จะทำยังไงถ้าเขาเกิดฟ้องจริงๆ
ก็ผ่านมันไปให้ได้
ต้องอัดคนยังไงให้ล้มไปแบบนั้นเหรอ
ต้องเล็งที่กราม
กรามเหรอ
ต่อยใต้กราม
นั่นแหละตำแหน่งที่ผมเล่นงานเขา
ผมให้คุณไปเฉยๆ ไม่ได้หรอก
ขอบคุณนะ
กอดฉันไว้สิ ฉันจะได้ไม่ไปไหน
ครับ
นี่เหรอวิธีเข้าหาแบบแมนๆ
ใช่ ผู้ชายพ่ายแพ้ต่อของสวยๆ งามๆ
ฉันสวยพออยู่แล้ว
แต่ต้องสวยให้มากขึ้นเพราะสถานการณ์ตอนนี้
สถานการณ์อะไร
แฟนฉันเอาแต่บ้างาน
ซีเรียสนะเนี่ย
ขนาดนั้นเลยเหรอ
ใช่ เพราะผู้ชายทุ่มเทเรื่องงานมาก
"ฉันทำแบบนี้ได้เพราะฉันทำงาน"
เป็นเหตุผลที่หนักแน่นและฟังขึ้นมา
ทำไมต้องทำงั้นด้วย
คงเป็นสัญชาตญาณ เวลาไปออกล่าเมื่อแก่ขึ้นล่ะมั้ง
ทำไมมันเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
บอกให้มันเปลี่ยนไปตามเวลาสิ
จะลองดู
- ผมพาอินกุกเข้านอนแล้ว - ขอบใจนะ
ไม่ดื่มเบียร์เหรอ
เกิดเรื่องใช่มั้ยน่ะ
ใช่ มีเรื่อง
ฉันหาคำตอบได้แล้วจะมาบอกนะ
คุณไม่ใช่คนเดียวที่ยุ่งซะหน่อย
- ฮัลโหล จินจู - ยังอยู่ออฟฟิศมั้ยคะ
ใช่ ผมหาคลิปตัวอย่างไว้ถ่ายละครอยู่
- ดึกแล้วนะ คุณทำอะไร - ไม่รู้สิ
ไม่รู้เหรอว่าตัวเองทำอะไร
อืม ฉันจะนอนแล้ว บายนะ
คุณคงจะเหนื่อย ฝันดีนะ
แย่ชะมัด...
ก็ได้
รอบนี้ฉันจะปล่อยไปก่อน
ตาโง่
ไหนๆ เราก็จะถ่ายนอกสถานที่ก่อน
เราได้ที่มาแล้ว และถ่ายรูปมาบ้าง
นี่เป็นซอยบ้านจูยอน
โอเค ต่อไป
- เดี๋ยวนะ นั่น - ครับ
- ไม่ ก่อนหน้านั้น - โอเค
- อีกหน้านึง - โอเค
ผมว่าผมเห็นรูปนี้จากละครเรื่องก่อน
คุณเอามาใช้ซ้ำเหรอ
ผมน่าจะเปิดผิดโฟลเดอร์
หมายความว่าไง ผมเห็นคุณเปิดโฟลเดอร์ "30 ยังแจ๋ว"
ผมใส่ชื่อผิดน่ะ
เราต้องคุยเรื่องคอนเซ็ปต์ภาพของละครด้วย
ค่อยนัดประชุมแยกก็ได้ครับ
ตอนนี้อีโซมินถ่ายสารคดีอยู่
ทางนั้นเขาโอเคใช่มั้ยครับ ถ้าต้องมาถ่ายตอนเธอเล่นละคร
ใช่ จะฉายได้ก็ต่อเมื่อละครเราลงช่อง
โอเค คุณต้องใช้ทีมบีด้วย เนื่องจากตารางแน่นมาก
มีใครในใจไว้บ้างรึยังครับ
มีแล้ว
นี่ มาเป็นทีมบีให้ฉันที
เอาจริงเหรอ ฉันเนี่ยนะ
- เหอะน่า ฉันไม่มีเวลา - แต่...
เลิกงี่เง่าแล้วช่วยฉันที
ฉันดีใจที่นายเห็นหัวฉัน แต่...
ใช่ ฉันเห็นว่านายมีเวลาว่างมาก
รู้สึกใกล้จะบ้าแล้ว อย่ายั่วโมโหฉันเลย
ก็ได้
บอมซู...
ช่วยฟังฉันบ่นหน่อยสิ
จะพูดเรื่องดามีอีกแล้วใช่มั้ย ชีวิตนี้จะมีปัญหาเรื่องเดียวรึไง
ใช่ ฉันอยากรู้
ทำไมติดต่อเธอตอนดึกๆ มันยากขนาดนี้
พูดกับเธอไปตรงๆ เลยสิ
- เธอบอกว่าหลับ - งั้นก็จบ
เราคุยกันสักหนก่อนนอนไม่ได้รึไง
มีหนนึง เธอตอบแชทฉัน แต่ไม่รับสาย
- มันยังไงกัน - ฉันไม่รู้
แล้วก็เริ่มทำเป็นเรื่องใหญ่ ตีโพยตีพาย
งั้นนายต้องอย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
- ฉันต้องเป๊ะว่างั้น - ใช่
ไปคุยกับเธอ ไปถามว่าเป็นอะไร
ฉันพยายามทุกทีเลย แพ้ตลอด
สุดท้ายฉันเป็นฝ่ายขอโทษตลอด
ฉันแค่อยาก...
แค่อยากรู้ว่าทำไมเธอไม่รับสาย
ไม่รู้ ฉันจะรู้ได้ไง
ทุกคนที่นี่ทำดีกับเรา เพราะเราเป็นผู้กำกับ
แต่พอออกไปข้างนอกนั่น
เราก็เป็นคนผู้ชายไร้ประโยชน์ธรรมดาๆ
แต่อย่างน้อยนายก็ดีกว่าฉัน นายเป็นทีมเอ ฉันอยู่ทีมบี
งั้นไปหาดามี ถามความเห็นเธอ ทำเหมือนเป็นเรื่องของฉันไป
จากนั้นเธอก็จะสนใจ แล้วก็จะเริ่มพูดเรื่องตัวเอง
ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้ว่าพูดถึงเธอ
เธอชอบนินทานะ เป็นไปได้อยู่ที่จะไม่รู้
ผมตัดสินใจจะไปเป็นทีมบีให้บอมซู
คุณโอเคใช่มั้ย
แค่เลื่อนเวลาฉายให้เร็วขึ้น เขาก็จะบ้าตายอยู่แล้ว
ก็เลยอยากได้สมาชิกทีมบีที่เชื่อใจได้
คุณหมายถึงเชื่อใจแบบไหน
เดาว่าเขาน่าจะมีปัญหากับแฟนด้วย
ทำไมคนเขียนกับผู้กำกับ ถึงตกหลุมรักก่อนละครจะจบด้วย
ทำไมเหรอ มีเรื่องอะไรรึเปล่า
ไม่มีอะไร ไม่ใช่ปัญหาของเรา
เราไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย นี่เพื่อนคุณนะ
ฉันอ่านนิตยสาร 26 เล่มทุกเดือน บอกมาสิ ฉันเชี่ยวชาญนะ
ไม่มีอะไร ก็แค่พอตกกลางคืน เขาก็ติดต่อเธอไม่ได้
ตอนแรกเขาคิดว่าเธอหลับไปแล้ว
มันเป็นปัญหาทั่วไป ฉันรู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ
ที่ไม่รับสายไม่ได้มีเหตุผลอะไรหรอก
มันแปลว่าเธอรับสายไม่ได้
มีเหตุผลสามข้อที่เธอไม่รับสาย
สามข้อเหรอ
เพราะป่วย ตาย ไม่ก็ไม่แคร์
ป่วย ตาย ไม่แคร์เหรอ
แต่ไม่มีใครป่วย หรือต้องไปงานศพตลอดเวลานี่
แล้วจะคบกันทำไม ถ้าไม่แคร์อีกฝ่าย
ไม่เข้าท่าเลย
ถ้างั้นจะเป็นเพราะอะไรได้ล่ะ
มันแปลว่าเธอทำอะไรบางอย่าง ที่บอกอีกฝ่ายไม่ได้
คงไปดื่มกับเพื่อนผู้ชายมั้ง
ไม่ก็ไปเที่ยวคลับ
- นี่ฉันหลงกลคุณใช่มั้ย - แบบที่คุณรู้สึกเลย
ใช่ นั่นฉันเอง
เพราะฉันออกไปดื่มเหล้า
ฉันจะนัดพวกเขาทุกสิ้นฤดู
ยกเลิกไม่ได้ด้วย แล้วฉันก็ยังคบคุณไม่นาน
ถ้าทำแบบนั้นตั้งแต่คบกันแรกๆ ชื่อเสียงฉันก็เสียหายสิ
ฉันถึงได้ไม่รับสาย
ขอโทษนะ จะไม่ทำแล้ว
โอเค
ไม่เป็นไรเลย
- เข้าใจได้ - อย่าเพิ่งผิดหวังล่ะ
ไปทำงานเป็นทีมบีได้แล้ว
โอเค
รู้สึกไม่ค่อยดีแต่ก็โล่งแฮะ
รู้สึกไม่ดี แต่ก็โล่งอก
ฉันชนะ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนแพ้เลย
[ผู้กำกับซน]
คุณยุ่งอยู่ใช่มั้ย
ผมประชุมอยู่ เดี๋ยวโทรกลับนะ
- หกโมงแล้ว - ฉันจะทำงานต่อ
ใช่ว่าฉันจะว่างนี่
พูดเรื่องอะไรเนี่ย
[ผู้กำกับซน]
ฮัลโหล ผู้กำกับ
คุณอิมทำอะไรอยู่
ทำงานค่ะ
ขอโทษนะ
- เรื่องอะไรคะ - ที่ไม่ได้ถามก่อนหน้านี้
พอคุณรู้ตัว ฉันก็ยิ่งโกรธ
ผมรู้ ผมเข้าใจ ผมขอโทษจริงๆ นะ
ช่างเถอะ คุณทำอะไรอยู่
ดูคลิปออดิชั่นอยู่ แต่ไม่รู้เลยว่าดึกขนาดนี้แล้ว
- คุณกินข้าวรึยัง - ยังเลย
ไปกินข้าวแล้วไปเดินเล่นกันมั้ย
ฉันจะลองคิดดูดีๆ นะ
ขอบคุณครับ
ได้เวลากลับบ้านแล้ว
คุณแค่ต้องใจดี ไม่ต้องทำท่าเขินอายก็ได้
เหรอ เชิญครับ
ทุกครั้งที่ผมมองตาโซมิน
มันเหมือนเธอกำลังถามคำถามผมอยู่
จะพูดยังไงดี
เธอดูเป็นคนดี แต่ก็อยากรู้อยากเห็น
แต่แทนที่จะถามคำถามเหมือนผู้ใหญ่ฉลาดๆ ทั่วไป
เธอกลับเหมือนเด็กฉลาด ที่อยากหาคำตอบด้วยตัวเอง
ง่ายๆ ก็คือเธอเป็นคนดี รักงาน
ในมุมมองผม ผมดีใจที่ได้ทำงานกับคนแบบนี้
คุณตอบดีนะ
ขอบคุณมาก
ฉันลบไปแล้ว
- ไม่จริง คุณยังไม่ลบ - ลบแล้ว
ไปกินเบียร์กันมั้ย
อย่าแอบวางแผนอะไรล่ะ
ผมไม่ได้จะประหยัดอะไรนะ
ผมแค่ไปเจอขนมอร่อยๆ ที่สตูดิโอมา
ปลาอบแห้ง
กินสิ
อร่อยนะ
เอาหน่อยมั้ย ที่สตูมีเยอะเลยนะ
คุณนี่เหมาะกับบุคลิกแบบใจดีนะ
แน่นอน ผมแสดงเก่ง
มันอึดอัดมากเลย แต่ผมใช้พลังวิเศษอยู่
รูปที่ส่งมามันอะไรหนักหนา ฉันว่าน่ารักออก
ผมเกลียดคำว่าน่ารัก
ชอบเด็ก แต่เกลียดความน่ารักเนี่ยนะ
ผมไม่ชอบทำตัวน่ารัก
- น่ารักออก - ผมไม่ชอบ
- น่ารักออก - ให้ตาย
เวลาทำงานทำตัวน่ารักๆ ด้วยไม่ได้เหรอ
ตะคอกไปด่าไปไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย
ผมคุมไม่ได้
ผมจะไปที่ที่คนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด
มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องภาษา
คนรับรู้ความรู้สึกคุณได้
แอฟริกา
ห้ะ
คนที่นั่นไม่เข้าใจหรอก
ผมจะไปแอฟริกา
จะไปหาเด็กๆ ใช่มั้ย
จะอยู่จนเบื่อหน้ากันไปข้างนึงเลย
ผมเก็บเงินไว้แล้ว
เงินอะไร ไหนคุณบอกว่าบริจาคไปหมดแล้ว
ที่จริง ฉันมีเรื่องจะถามคุณ
ตอนอยู่บ้านเด็กกำพร้า...
คือ...
อยู่ที่นั่นก็หายใจสะดวกดี
มีเรื่องต้องถามอีกเหรอ
เราก็แค่...
รู้สึกอย่างที่ควรรู้สึก
เข้าใจแล้ว
- ขอบคุณนะ - เรื่องอะไร
ไม่รู้สิ ก็แค่อยากขอบคุณ
ถ้างั้น...
ให้ตายสิ
อะไรนักหนานะ
ดูนะ
ลบหมดแล้ว
มีก๊อปไว้อีกมั้ย
นี่ เราไม่ได้ถ่ายหนังอาชญากรรม หรืออะไรแบบนั้นนะ
ฉันกินหมดแล้ว ไปล่ะนะ
ลบออกจากเมมด้วยนะ
[อีโซมินส่งรูปภาพ]
[อีโซมิน]
ผู้กำกับ!
5555555
- วิ่งร้อยเมตรได้เร็วแค่ไหน - 15 วิ
เร็วมากนะนั่น
คุณเคืองผมตั้งแต่เมื่อวานใช่มั้ย
เปล่าซะหน่อย
แค่นิดหน่อยเอง
จะอธิบายมันยังไงดี
ในบริบทที่คล้ายกันแบบนี้
เอาเป็น "ตอนนี้ฉันมองคุณในแง่ลบ"
เข้าใจแล้ว
คุณคงจะโกรธ
ผมยุ่งมาก ต้องคอนเฟิร์มงานเยอะมาก
ข้ออ้าง
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงเป็นข้ออ้างไปได้
นี่เรื่องงานนะ ไม่ใช่กิจกรรมชมรม
ผมไม่ได้ไปเมาด้วย
ผมยังหาเวลาคุยกับคุณ ตอนงานยุ่งๆ
หาเวลาเหรอ
คำนั้นทำให้คุณไม่สบายใจเหรอ
ต่อให้ตอนนี้คุณยุ่ง
มันก็เจ๋งดีไม่ใช่เหรอ ที่เราได้เจอกันแม้งานจะยุ่ง
ฉันไม่อยากเป็นแค่คนที่แฟนฉัน
เลือกที่จะหาเวลามาเจอ
แล้วยังไง ไม่ต้องเจอกันงั้นเหรอ
นั่นไม่ใช่ประเด็น
น่าหงุดหงิดจัง
คือถ้ายุ่งเราก็มาเจอกันไม่ได้
แต่ที่เรามาเจอกันแบบนี้ เพราะเราเกลียดที่ไม่ได้เจอกัน
คือ...
จะเจอกันหรือไม่เจอกัน
เจตนาคือสิ่งสำคัญ
ฉันไม่อยากเป็นคนที่คุณเจอแค่ตอนว่าง เหมือนงานซักผ้า
ทำไมคุณพูดแบบนั้นล่ะ
เปรียบเทียบแบบนั้นได้ไง
ซักผ้างั้นเหรอ
คุณก็รู้ว่าผมยุ่ง ทำไมต้องงี่เง่าแบบนี้ตลอดเลย
ห้ะ
ตลอดเหรอ
ฉันไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ
นี่ครั้งแรก
ใช่
ฉันแทนที่แฟนเก่าคุณได้มั้ย
ที่ผมพูดไป ฟังดูเป็นแบบนั้น
ขอโทษนะ ผมผิดเอง
ผมขอโทษ
ฉันชวนคุณทะเลาะเองแหละ
คุณพูดถูก
วันนี้อดไม่ได้ที่จะ
ผิดหวังนิดหน่อย
บายค่ะ
จินจู
ผมขอโทษ จินจู
ถ้ามนุษย์ไม่ทำผิดซ้ำสอง
งั้นเราก็แค่ต้องคบกับคนที่มีประสบการณ์
แต่ก็นะ ที่มีประสบการณ์ ก็เพราะพวกเขาเป็นคนดี
อย่าเสียตัวแปรพวกนั้นไปเลยนะ
เรามีด้านดีมากกว่าด้านไม่ดี
จะไม่เดินด้วยกันเหรอ
- ห้ะ - ทำไมเดินอยู่ข้างหลังล่ะ
ผมเดินตามไม่ทัน แล้วเราก็เดินกันไปคนละทาง
ผมเสียใจกับเรื่องคืนนี้
แล้วพรุ่งนี้ก็ไปขอโทษคุณ มันต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
- มานี่สิ - หืม
มาเถอะน่า
- ผมเดินไปได้แล้วใช่มั้ย - จะให้ฉันเดินไปมั้ยล่ะ
ให้ฉันเดินไปยกโทษให้เลยมั้ย
เกิดอะไรขึ้น
รู้สึกเหมือนโกงความตาย โดยไม่ต้องพยายามมากเลย
ฉันเจ๋งแบบนั้นแหละ
คุณน่ะโชคดีแค่ไหนแล้ว
ชาติที่แล้วผมคงช่วยชาติไว้...
ก็เลยได้มาคบกับคุณ แต่คงไม่ใช่ในกรณีนี้
ผมคงต้องรักษาอะไรที่มีค่ากว่านั้น ต้องเป็นฮีโร่แน่ๆ
ฮีโร่เหรอ ดีแล้วล่ะ
ผมจะไม่ทำอีก
แหงสิ วางแผนจะทำอีกเหรอ
อินกุกจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้
เราก็เลยต้องกระซิบกัน
โอเค
ฉันไปเจอพ่ออินกุกมา
เขาอยากกลับมาอยู่ด้วยกัน
ฉันกังวลน่ะ
กังวลได้ไง
เธอคิดจะตอบรับอยู่รึเปล่า
ตอนนั้นฉันน่าจะฆ่าเขาทิ้งจริงๆ
เธอคิดอยู่จริงๆ เหรอ จะบ้ารึเปล่า
อย่าคิดเชียวนะ ด่าเขาไปเลย ทำไมต้องเอามาคิดด้วย
หมอนั่นวิ่งเร็วเกิน
อย่าว่ากันแรงนักสิ
เธอตายแน่ถ้าคิดเรื่องนี้อยู่ พอเลย อย่าแม้แต่จะคิด
เราไม่เจอกันอีกแน่ ถ้าเธอยอม พูดจริงนะ!
ทำไมต้องเล่นใหญ่ด้วย
จะไม่ให้คิดได้ยังไง
ทำไมล่ะ ยังรักมันอยู่รึไง
- เปล่า! - แล้วทำไมล่ะ
ใจเย็น เสียงชักจะดังแล้ว
ใจเย็นนะ
สำหรับผม...
พี่คิดเรื่องอินกุก มันก็โอเค
ผมรู้ว่าพี่จะคิดถึงแต่ตัวเองไม่ได้
เธอไม่ได้คิดถึงแต่ตัวเอง แต่เธอคิดเองได้นะ
นั่นเรียกคิดถึงตัวเอง
- ไม่เหมือนกัน - ยังไง
ยังไงก็ไม่เหมือนกัน ลืมเรื่องนี้ไปเถอะ
ช่างเถอะ หนนี้ฉันจะต่อยจากข้างหลัง
ฉันไปด้วย เข้าไปจัดการทั้งหน้าทั้งหลังเลย
นี่ ทำไมถึงไม่คิดถึงกันบ้าง
คิดแต่ความรู้สึกของตัวเองเหรอ
เคยมีลูกตัวโตขนาดนี้รึยัง
เคยเลี้ยงลูกโดยไม่มีพ่อมันมั้ย
เคยคิดทุกอย่างในมุมมองฉันรึยัง
แล้วอินกุกล่ะ
เคยคิดถึงชีวิตเขา ว่ามันจะมีผลกับเขายังไงบ้าง
พูดแบบนั้นเราก็เศร้าสิ
เราเป็นห่วงเขากันหมดนี่แหละ
ถ้าห่วง
เธอก็ควรตั้งใจฟังฉัน
ทำไมถึงคิดว่ามันผิด
มันขึ้นอยู่กับเขา ไอ้บ้านั่นมันเฮงซวย
อย่าว่าพ่อเขาแรงนักเลย
จะบอกให้ฉันเปลี่ยนฝั่งเหรอ
คนเรามันก็เปลี่ยนกันได้
จู่ๆ ก็เปลี่ยนไป แล้วก็อยากกลับมาอยู่ด้วยกันงี้เหรอ
ก่อนหน้านี้ไม่เคยพยายามด้วยซ้ำ
นี่เหรอมารยาทดี เนี่ยนะคนที่เปลี่ยนไปแล้ว
ทำไมต้องมองเขาในแง่ร้ายด้วย
- เพราะมันนิสัยไม่ดีไง! - เฮงซวย
คนเราไม่เปลี่ยนไปขนาดนั้นหรอก
เขาเคยทำกับเธอยังไง มันก็ยังไม่เปลี่ยนไปหรอก
ตอนนี้อินกุกโตแล้ว เขาอยากทำยังไงต่อ
บอกไปเลยว่าอย่าพูดไร้สาระ
- ฉันอยู่กับหมอนั่นไม่ได้หรอกนะ - ถือว่าพูดแล้วนะ
เดี๋ยวๆ
เบาๆ หน่อย เดี๋ยวเด็กตื่น
แต่เรากระซิบกันอยู่
บางอย่างแปลกๆ นะ
จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจมาอยู่ฝั่งเดียวกัน
อยู่ๆ ก็ย้ายมาอยู่ทีมเดียวกันหลังดวลดาบเหรอ
เป็นอะไร
ทำไมถึงเห็นด้วยกับฉัน
ไม่หรอก แต่ก็...
ฉันไม่ได้วางแผนจะหาความสุข จากผู้ชาย
ถูก
แต่จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนความคิด
มันก็เลยน่าอึดอัดน่ะสิ
แต่ฉันอยากไปเดตนะ
ฉันอยากทำตัวหวานๆ ไปเดต
ดูสิ
ฉันอยากทำอะไรที่มีชีวิตชีวาบ้าง
ไม่ได้เหรอ
หมายความว่าไง เธอชอบมันที่สุดแล้วนี่
ยังไงก็...
ฉันไม่ได้คิดจะกลับไปหาเขาเลย
บางทีก็เหมือนว่า...
ฉันเดินหน้าไปในทิศทางที่ถูกแล้ว แต่มันก็แปลกดี
มันเป็นแบบนี้ได้ไงนะ
เพราะยัยแม่มดนี่ เธอน่าจะพูดแบบนี้แต่แรก
ทำฉันดูเพี้ยน ทั้งโกรธแล้วก็ด่าไฟแล่บเลย
จะพูดยังไงดี
อย่างน้อยก็ต้องคิดเรื่องนี้บ้าง
จะได้รู้สึกผิดกับอินกุกน้อยหน่อย
เธอใช้ฉันเป็นตัวทำให้เธอรู้สึกผิดน้อยลงเหรอ
ยิ่งแก่ยิ่งบ้านะเรา
เพราะอยู่กับเธอน่ะสิ
จะว่าไป ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว
พูดตรงๆ นะ
ฉันคบกับคนคนนึงอยู่
เริ่มจะหิวแล้ว
เมื่อกี้ฉันโกรธทำไมนะ
- โทษนะ - บ้าอะไรเนี่ย
[ดราม่าจ๋า มาหาหน่อย]
รักนะ
มันไม่ใช่เสียงที่คนพูดได้
น่ารักจัง
- รักนะ - รักนะ
รักนะ
รู้มั้ย ตอนเด็กๆ เราไม่รู้ เพราะมันน่าสับสน
ตอนนี้มันกลับคลุมเครือ เพราะเราทำเป็นไม่รู้
มาไม่รู้กันต่อไปดีมั้ย
- รักนะ - รักนะ
ขอฉันแต่งงานเหรอ
ยังไงผมก็จะขออยู่ดี แค่ทำล่วงหน้าน่ะ
- รักนะ - รักนะ
ถ้าเขาเป็นผู้จัดการทั่วไป ทำไมต้องตามไปที่ร้านทำผมด้วย
พี่โซมิน อยากได้อะไรมั้ย
มินจุนน่ะของฉัน
- รักนะ - รักนะ
อยากได้ยินอะไรจากฉัน
ความรู้สึกจริงๆ
รักนะ
อยากไปแอฟริกาด้วยกันมั้ย
ผมมองคุณอยู่นี่ไง
ผมจะไม่อยู่ตรงนี้ เมื่อคุณกลับมา
งั้นไปเจอกันที่นั่นนะ
- รักนะ - รักนะ
จะไม่แต่งงานกับผมเหรอ
ฉันไม่อยากใส่ฉากแต่งงาน ในตอนสุดท้าย
จบแบบให้ไปคิดต่อเหรอ
มาอยู่ด้วยกันต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ เลยนะ
วันนี้เราคุยกันสนุกมากเลย
กินให้อร่อย รักให้เต็มที่
[สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เหมาะกับเราอาจจะเป็น...]
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย